Ας' τα και γάμησέ τα

Κι αν γυρίζει ο χρόνος πίσω στην αρχή
όπως γυρίζει πίσω μια βιντεοκασέτα
το ίδιο αδέξια, με την ίδια ταραχή
τα ίδια θα κάναμε, ας’ τα και γάμησέ τα.

Τίτος Πατρίκιος, 1927 -, Έλληνας ποιητής

Θα 'θελες να γυρίσεις πίσω τον χρόνο;
Να διορθώσεις κάποιες πράξεις σου;
Να κάνεις πράγματα που δίστασες να κάνεις;
Να χτίσεις τα όνειρά σου με άλλα υλικά;
Να επιλέξεις κορώνα κι όχι γράμματα;
Να φτιάξεις μίαν άλλην ζωή; Έναν νέο κόσμο; Να τα αλλάξεις όλα;

Δεν ξέρω τι λες εσύ, αλλά το φαΐ μου το προτιμώ και με αλάτι και με πιπέρι.
Είναι πιο νόστιμο έτσι, και το ξέρεις. 


Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012 "Απλά μαθηματικά: ταλαιπωρία+μαθήματα+κρασί=μία γεμάτη μέρα"

Πρωί-πρωί,και με τα μάτια να μην μπορούν καλά καλά να βαστάξουν το βάρος των βλεφαρίδων, καβάλησα το ποδήλατό μου, με προορισμό την τρίτη στάση του τρένου,στο στάδιο της Παναχαΐκης. Επειδή ο κόσμος που περίμενε ήταν πάρα πολύς (και δεν θα χωρούσε το ποδήλατο στο τρένο), έδεσα το δίκυκλό μου σε μια κολόνα φωτισμού και μετά από λίγα λεπτά αφού έφτασε το τρένο ανεβήκαμε όλοι.

Όμως το τρένο δεν φτάνει απευθείας στο πανεπιστήμιο, και έτσι αναγκαζόμαστε επιβιβαστούμε σε λεωφορεία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, στη στάση του Καστελόκαμπου.


Κι εκεί γίνεται το αδιαχώρητο.

Οι φοιτητές, που με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς είναι γύρω στους 500, δεν χωράνε όπως είναι φυσικό στα 4 λεωφορεία που είναι διαθέσιμα κι έτσι οι μισοί περίπου περιμέναμε αρκετή ώρα  (βλ. φώτο πάνω) προκειμένου να επιστρέψουν και να μας πάνε στην πανεπιστημιούπολη.
Όμως και μετά το δεύτερο δρομολόγιο και παρά το ότι καθόμασταν και ανά τρεις όσοι χωρούσαμε, πάλι κάποιοι φοιτητές ξέμειναν εκεί.
Τελικά όλοι φτάσαμε στις σχολές μας, τα μαθήματα τα παρακολουθήσαμε κανονικά , οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά (Βέβαια, δεν το άφησα έτσι και έκανα τα παράπονά μου και στον σταθμάρχη και στα κεντρικά της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Αναλυτικότερα στο επόμενο επεισόδιο.).

Μετά από κάμποσες ώρες συνεχούς εισαγωγής νέων πληροφοριών, λίγο πριν ο εγκέφαλος μου καεί, τα μαθήματα έφτασαν στο τέλος τους και η αγαπημένη μου ώρα του φαγητού πλησίαζε με κεκτημένη ταχύτητα.
Η φίλη, συμφοιτήτριά και συνεργάτιδα σε μία εργασία του εξαμήνου, η Μ., με το φοβερό βυσσινί αυτοκίνητό της, μου 'κανε τη χάρη και με "πέταξε" σπίτι μου.
Στη φωτογραφία αριστερά, αν θυμάμαι καλά, τη βλέπετε τη στιγμή που  με χαρακτηριστική οδηγική άνεση προσπερνά ένα πανάκριβο και με υψηλές αποδόσεις αυτοκίνητο. (Οκ, ήταν σταθμευμένο, αλλά όπως και να 'χει, το προσπέρασε! )

Η συνέχεια της μέρας ήταν αναμενόμενη· απαραίτητος ύπνος δύο ωρών για ξεκούραση, φαγητό μέχρι τελικής πτώσης, και μία μικρή δόση συμμαζέματος.

Επίλογος: Το βράδυ, μαζί με φίλους, πήγαμε σε ένα κρασοτσιφτετελορακομελομουσικοφοιτητικοχορομπυροφαγητοκεφάτο μαγαζί στο κέντρο της πόλης όπου μία ακόμη όμορφη βραδιά προστέθηκε στις αναμνήσεις μας.