Υγρός υετός

Βροχή.
Επιτέλους Βροχή.
Νερό.
Πολύ νερό.
Στις αυλές, στους δρόμους, στα φύλλα των δέντρων, στα κεραμίδια των σπιτιών, στην ομπρέλα ενός ζευγαριού που περπατά στους μουσκεμένους δρόμους του Μιλάνου, στα κάγκελα ενός ξύλινου μπαλκονιού, στο παράθυρο ενός αεροπλάνου.

Ορμύλια Χαλκιδικής, άνοιξη θαρρώ ήτανε

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012 "Το πρωτοβρόχι"

Αν και στα μέσα του προηγούμενου μήνα είχε ρίξει λίγα μπουρίνια, η χθεσινή βροχή μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το πρωτοβρόχι του φθινοπώρου.
Όλα έμοιαζαν σαν να τα 'χα ξαναζήσει, αυτή η μυρωδιά του φρέσκου, ο χαλαρωτικός ήχος της, η μουντή θέα.
Όλα έμοιαζαν σαν να 'ταν βγαλμένα από μία παλιά φωτογραφία που όλοι έχουμε δει:
ένα πεζοδρόμιο που 'χε γίνει λίμνη, στα δεξιά ένας μαγαζάτορας μαζεύει τα τραπεζοκαθίσματα, λίγο πιο πέρα μία μάνα βαστούσε στο ένα της χέρι το μωρό της που 'κλαιγε ενώ στο ζερβό της μιαν ασπρόμαυρη πουά ομπρέλα, και δίπλα μου δυο νέοι χωρίς ομπρέλα, παρά μόνο με της μπλούζες τους σηκωμένες προσπαθώντας να τις κάνουν κουκούλα, γελούσαν κι έτρεχαν ώσπου κρύφτηκαν κάτω από ένα υπόστεγο.

Η βροχή ηρέμησε και άργησε να εμφανιστεί ξανά.
Στο ενδιάμεσο βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε με φίλους στη μαρίνα που 'ναι δέκα λεπτά με τα πόδια απ'το σπίτι μου.
Αραγμένοι σ' ένα παγκάκι χαζεύαμε τη θάλασσα, μιλούσαμε και γελούσαμε, μέχρι να κρυώσουμε και να πάμε πάλι πίσω.


Επτά ώρες και πενήντα πέντε λεπτά αργότερα.


Η βροχή ξεκίνησε πάλι δυνατά. Με μίσος και οργή ενός αδίστακτου δολοφόνου, με μία μουσική επένδυση βγαλμένη απ'την ψυχή ενός μωρού με ταξίδευε μέχρι να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ.

Ωραίο ήταν το ξεκίνημά της.
Κι ελπίζω να συνεχίσει να μου γεμίζει τις μέρες.






Μιλάνο,  η βροχή είχε μόλις κοπάσει.

 

 Το ξαναλέω. Η βροχή μας ταξιδεύει...

...όπως και οι μουσικές του Χατζιδάκι.