Μέσα από τα φύλλα

[...]

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα.

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης "Απ' τες εννιά"

Το τελευταίο δίστιχο του ποιήματος του Κ. Π. Καβάφη "Απ' τες εννιά", μας υπενθυμίζει με τρόπο διακριτικό, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό, πως δεν υπάρχει τίποτα το στατικό στη ζωή, όλα περνούν γρηγορότερα απ' ότι θα θέλαμε να πιστεύουμε.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012 "Ακόμα και το τσάμπα χρεώνεται"

Καταρχάς, θέλω να πω ότι τα παράπονά μου στον σταθμάρχη, έπιασαν εν μέρη τόπο, αφού μου είπε ότι βρίσκεται στα σκαριά μια συμφωνία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της ΕΘΕΛ για τρία λεωφορεία των 150 θέσεων. Το μόνο που απομένει για να βγουν στους δρόμους, όπως μου είπε, είναι να βγουν οι άδειες, δηλαδή κάτι υπογραφές να πέσουν. Αν όλα παν καλά, και αυτά τα τεράστια λεωφορεία πιάσουν δουλειά (κατά πάσα πιθανότητα τον επόμενο μήνα), τότε όλοι οι φοιτητές θα εξυπηρετούνται σε χρόνο dt. 

Οκ, λίγο περισσότερο από dt. 

Η μέρα ξεκίνησε όπως όλες τις υπόλοιπες μέρες. 

Όλα έμοιαζαν να επαναλαμβάνονται:

η ώρα που ξύπνησα, το πρωινό που έφαγα, τα ρούχα που φόρεσα, τα εικοσιτέσσερα δευτερόλεπτα που κάνει ο ανελκυστήρας να φτάσει στο ισόγειο, η διαδρομή που έκανα μέχρι τον σταθμό του τρένου, το φως του ήλιου. Όλα έμοιαζαν σα να τα 'χα ξαναδεί.

Κι όμως, όχι όλα!

Κοίταξα έξω απ'το παράθυρο, εκεί που μια άλλη μέρα έβλεπα φύλλα, πολλά φύλλα να χορεύουν ρυθμικά υπό τη μαεστρία του αέρα.

Κι αντί για μια ακόμη χορογραφία, μια γυναικεία φιγούρα ξεπρόβαλε ανάμεσα στα φύλλα , για να μου υπενθυμίσει σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, πως δεν έχει σημασία ο τρόπος που κοιτάζεις ένα τοπίο, ένα πρόσωπο, μερικά φύλλα, αλλά ο τρόπος που βλέπεις αυτό το τοπίο, αυτό το πρόσωπο, αυτά τα φύλλα.

Και λίγο αργότερα βρέθηκα μπροστά σ' ένα παράδοξο!

Είναι άρρωστο το παιδί σου; Το μικρό σου αδερφάκι/ανηψάκι; Και θες να το πας σε παιδίατρο για να γίνει καλά;

Μία είναι η λύση. Τσάμπα Χαρά. 

Και το παράδοξο έγκειται στο ότι η χαρά που θα πάρεις όταν θα γίνει το παιδί αυτό καλά, δεν είναι σίγουρα τσάμπα, αλλά έχει κάποιο χρηματικό αντάλλαγμα. 

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Μια φωτογραφία που πρέπει να δείξω επειγόντως  στη μάνα μου για να πεισθεί ότι τα μυαλά μου μπήκαν στη θέση τους και πλέον παρακολουθώ ανελλιπώς. Κι αν αυτή η παράγραφος δεν έχει πλησιάσει ούτε τις εκατό λέξεις, είμαι σίγουρος με μαθηματική ακρίβεια, ότι αν προσθέσω τις συμβουλές που μπορεί να πει μία μάνα στο παιδί της μέσα σε ένα λεπτό, θα ξεπεράσουμε κατά πολύ τις χίλιες! (Φάε, ντύσου, διάβασε, πάρε ομπρέλα/μπουφάν/κλειδιά...)

 Καθώς γυρνούσα από τη σχολή, μέσα από τον πιο πολυσύχναστο πεζόδρομο της πόλης, έπεσα πάνω σε μία όμορφη εκδήλωση. Έξι (αν θυμάμαι καλά) νέοι καλλιτέχνες παρουσίαζαν με περίσσιο ταλέντο μία εντυπωσιακή παράσταση. Ξυπόλητοι, ντυμένοι με παράξενη αμφίεση, και μ' ένα "γυμνό" κάδρο ανά χείρας, παρουσίαζαν ένα ζωντανό έργο τέχνης. Πολύ μυστήριο επικρατούσε μέχρι να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να μάθω, αφού έφυγα βιαστικά να προλάβω το φωτοτυπείο που θα έκλεινε σε λίγα λεπτά. 

Αφού ολοκλήρωσα όλες τις εκκρεμότητες που είχα, μεταξύ αυτών μπάνιο και φαΐ, πήγα με φίλους σ' ένα συμπαθητικό μαγαζί της γειτονιάς για μπύρα. 

Κι επειδή ο Μέρφυ μας κυνηγά συνεχώς, όταν ετοιμάζεσαι για μία χαλαρή βραδιά, το ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πας σπίτι νωρίτερα από τις 4 το ξημέρωμα. 

Έτσι κι έγινε, αφού το tichu και το limoncello μας κράτησαν καλή συντροφιά μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα.

Τέσσερις και μισή. Πως πέρασεν η ώρα.